piątek, 17 lipca 2015

Sin titulo

Letni spacer po wielkim południowoeuropejskim mieście w porze sjesty na ogół przypomina drogę przez mękę. Nie sposób rzecz jasna nakłonić słońce, by choć na chwilę spuściło z tonu. Odrobina przezorności wystarczyłaby jednak, by przewidzieć, że statystyczny środkowoeuropejski żołądek zacznie domagać się obiadu dokładnie wtedy, gdy przeważająca część miejscowych lokali będzie nieczynna. Uczę się tej trudnej sztuki już od tak dawna, lecz wciaż uporczywie powtarzam ten sam scenariusz: Jest wczesne popołudnie, a ja snuję się tam i z powrotem, desperacko rozglądając na wszystkie strony w poszukiwaniu strawy. W rezultacie moje wymagania tracą na sile z każdą chwilą, by ostatecznie zadowolić się najmniejszym bodaj substytutem obiadu.

Czasem zdaje mi się, że podczas tego nerwowego eksplorowania okolicy zwiedzam niemal tyle samo miejskich zakątków, co przez całą resztę dnia. Jakkolwiek irytująca jest taka forma turystyki, przekonuję się, że Hiszpania nawet w czasie sjesty ma w sobie dość wdzięku, by zrekompensować wspomniane niedogodności. Misternie zdobione fasady nieczynnych knajpek, a nawet księgarń (których w Madrycie jest znacznie więcej niż na przykład lodziarni) to prawdziwe dzieła sztuki. Ciekawe, czy Hiszpanie znają słowo "majstersztyk".















środa, 15 lipca 2015

Prześwietlone fotografie

Siedzę przy stoliku na rogu dwóch ruchliwych ulic. Przed momentem złożyłem zamówienie. Nie mam pojęcia, co ostatecznie wybrałem, bo kelner ni w ząb nie mówi po angielsku. Z moim hiszpańskim sytuacja ma się podobnie, więc skończyło się na wzajemnym machaniu rękami.

Żar leje się z nieba. Obok mnie mężczyzna zdejmuje buty i bez skrępowania siada boso. Starsze panie na przemian rozkładają wachlarze, wykonują nimi kilka leniwych machnięć, po czym błyskawicznie składają je z powrotem w harmonijkę. Jakiś chłopak łapie taksówkę pośrodku skrzyżowania, nie zważając na rozpędzone samochody. Nawet jeśli ten wszechobecny luz to tylko fasada, pod którą skrywa się dobrze znany korporacyjny pęd, napięte mięśnie karku i stołeczne zadzieranie nosa identyczne jak w Polsce, to i tak Wam, Hiszpanie, zazdroszczę.

Kelner zjawia się po pół godzinie. Nie wiem, kiedy zdążyłem poprosić o to wszystko, co mi przyniósł, ale staram się nie dać po sobie znać zaskoczenia. On w zamian uśmiecha się i przyjaźnie klepie mnie po ramieniu. W gruncie rzeczy, czy coś mi się stanie, jeśli znów zjem jamón ibérico z ziemniakami?

Opróżniwszy talerz, reguluję rachunek, na którym wyszczególnione są tylko napoje i osiem jednakowych pozycji, z których każda nazywa się doble. Końcowa kwota mniej więcej pokrywa się z wykonanymi naprędce szacunkami, więc nie ma sensu dociekać szczegółów.

Spoglądam na zegarek i wiem już, że na popołudniowe zajęcia dotrę lekko spóźniony. Mimo wszystko przystaję co chwilę, by pstryknąć kolejne spalone słońcem zdjęcie. Pokusa jest zbyt silna.























wtorek, 14 lipca 2015

Sensación de Madrid

Pierwsza jest zwykle skóra - blada i złakniona. Natychmiast po wyjściu z samolotu donosi o bomardujących ją bezlitośnie promieniach południowego słońca. Pozostałe bodźce docierają już w zwolnionym tempie. Gdzieś w okolicach taśm z bagażami dostrzegam morze śniadych twarzy, wyłącznie ciemnych włosów i zgrabnych, szczupłych sylwetek.

Prawdziwe szaleństwo zaczyna się jednak dopiero po zmroku. Jeszcze do niedawna opustoszałe ulice zamieniają się w kolorowo rozświetlone trakty pełne rozbawionych ludzi w każdym wieku, zaś granice między wnętrzami lokali a prowadzącymi doń alejkami kompletnie się rozmywają. Atmosfera fiesty w niekontrolowany sposób rozlewa się na wszystkie strony. Zadziwia tylko, że choć niemal każdy sączy "promile", to jakimś przedziwnym zrządzeniem losu nikt nie jest pijany. 

Myśl o tym, że jestem w Hiszpanii dociera zazwyczaj nieoczekiwanie. Wątpię, czy jej nadejście da się oszacować w spożytych litrach salmorejo, taktach w rytmie samby dyskretnie wystukanych prawą nogą, a nawet w napotkanych Fernandezach, Izabelach i Rodrygach zaszytych w wieloczłonowych nazwach ulic, uporczywie wymykających się z pamięci. 

Nade wszystko jednak nadchodzi stan głębokiego niezdenerwowania. Nagle przestają przeszkadzać tłumy, upał nie wydaje się już tak dokuczliwy, a żołądek nie domaga się strawy o zwykłych porach.

Oni chyba coś mi dosypali do pomarańczy.