środa, 15 lipca 2015

Prześwietlone fotografie

Siedzę przy stoliku na rogu dwóch ruchliwych ulic. Przed momentem złożyłem zamówienie. Nie mam pojęcia, co ostatecznie wybrałem, bo kelner ni w ząb nie mówi po angielsku. Z moim hiszpańskim sytuacja ma się podobnie, więc skończyło się na wzajemnym machaniu rękami.

Żar leje się z nieba. Obok mnie mężczyzna zdejmuje buty i bez skrępowania siada boso. Starsze panie na przemian rozkładają wachlarze, wykonują nimi kilka leniwych machnięć, po czym błyskawicznie składają je z powrotem w harmonijkę. Jakiś chłopak łapie taksówkę pośrodku skrzyżowania, nie zważając na rozpędzone samochody. Nawet jeśli ten wszechobecny luz to tylko fasada, pod którą skrywa się dobrze znany korporacyjny pęd, napięte mięśnie karku i stołeczne zadzieranie nosa identyczne jak w Polsce, to i tak Wam, Hiszpanie, zazdroszczę.

Kelner zjawia się po pół godzinie. Nie wiem, kiedy zdążyłem poprosić o to wszystko, co mi przyniósł, ale staram się nie dać po sobie znać zaskoczenia. On w zamian uśmiecha się i przyjaźnie klepie mnie po ramieniu. W gruncie rzeczy, czy coś mi się stanie, jeśli znów zjem jamón ibérico z ziemniakami?

Opróżniwszy talerz, reguluję rachunek, na którym wyszczególnione są tylko napoje i osiem jednakowych pozycji, z których każda nazywa się doble. Końcowa kwota mniej więcej pokrywa się z wykonanymi naprędce szacunkami, więc nie ma sensu dociekać szczegółów.

Spoglądam na zegarek i wiem już, że na popołudniowe zajęcia dotrę lekko spóźniony. Mimo wszystko przystaję co chwilę, by pstryknąć kolejne spalone słońcem zdjęcie. Pokusa jest zbyt silna.























wtorek, 14 lipca 2015

Sensación de Madrid

Pierwsza jest zwykle skóra - blada i złakniona. Natychmiast po wyjściu z samolotu donosi o bomardujących ją bezlitośnie promieniach południowego słońca. Pozostałe bodźce docierają już w zwolnionym tempie. Gdzieś w okolicach taśm z bagażami dostrzegam morze śniadych twarzy, wyłącznie ciemnych włosów i zgrabnych, szczupłych sylwetek.

Prawdziwe szaleństwo zaczyna się jednak dopiero po zmroku. Jeszcze do niedawna opustoszałe ulice zamieniają się w kolorowo rozświetlone trakty pełne rozbawionych ludzi w każdym wieku, zaś granice między wnętrzami lokali a prowadzącymi doń alejkami kompletnie się rozmywają. Atmosfera fiesty w niekontrolowany sposób rozlewa się na wszystkie strony. Zadziwia tylko, że choć niemal każdy sączy "promile", to jakimś przedziwnym zrządzeniem losu nikt nie jest pijany. 

Myśl o tym, że jestem w Hiszpanii dociera zazwyczaj nieoczekiwanie. Wątpię, czy jej nadejście da się oszacować w spożytych litrach salmorejo, taktach w rytmie samby dyskretnie wystukanych prawą nogą, a nawet w napotkanych Fernandezach, Izabelach i Rodrygach zaszytych w wieloczłonowych nazwach ulic, uporczywie wymykających się z pamięci. 

Nade wszystko jednak nadchodzi stan głębokiego niezdenerwowania. Nagle przestają przeszkadzać tłumy, upał nie wydaje się już tak dokuczliwy, a żołądek nie domaga się strawy o zwykłych porach.

Oni chyba coś mi dosypali do pomarańczy.













środa, 8 lipca 2015

Panoptikum

Dobrych dziesięć lat temu Stanisław Tym zdradził w wywiadzie, że jego zdaniem dzisiejsza rzeczywistość tak pełna jest absurdów, że aż prosi się o nakręcenie kontynuacji "Misia". Wprawdzie wyreżyserowany przez niego niedługo potem film "Ryś" okazał się być dość nieudolną próbą wcielenia tej myśli w życie, niemniej pierwotnemu spostrzeżeniu trudno odmówić racji.

Istotnie, kuriozów szukać nie trzeba. Znajdują się same. Czasem tylko aparatu fotograficznego nie ma akurat pod ręką. Nie wszystkie też zasługują na wykpienie. Niektóre budzą raczej podziw i zaskakują pomysłowością.

Poniżej zamieszczam małą próbkę tego, co udało mi się zaobserwować w ostatnim czasie.


W upalny wieczór, snując się korytarzami metra, desperacko poszukując automatu, w którym można by kupić butelkę wody, natknąłem się na automat do wypożyczania i zwrotu powieści kryminalnych obsługiwany przez miejską bibliotekę.




O ile jestem w stanie zrozumieć, że zwyczajowi sjesty hołdują właściciele knajp prowadzonych w wielu przypadkach przez imigrantów z południa Europy, o tyle analogiczna przerwa w funkcjonowaniu pobliskiego oddziału poczty wydaje mi się już być cokolwiek naciągana.




W pewnej kawiarni, wewnątrz męskiej toalety napotkałem symbol, którego znaczenie nie od razu wydało mi się zrozumiałe. Z drugiej strony, trafniej byłoby rzec, że początkowo wyparłem ze świadomości myśl tak absurdalną, że właściciel owego lokalu apeluje do męskiej część klienteli, by ta odmówiła sobie przyjemności skorzystania z dobrodziejstwa natury, jakim niewątpliwie jest wrodzona zdolność do załatwiania swej potrzeby na stojąco.




Skrzynka na listy umocowana przed sąsiednim domem już sama w sobie prezentuje się dość osobliwie. Kuriozum, nad którym pragnę się pochylić, jest jednak natury nieco bardziej abstrakcyjnej. Na jednym biegunie mamy bowiem listonosza, który ma w zwyczaju nie dostarczać przesyłki, jeśli na skrzynce nie znajdzie nazwiska adresata, na drugim zaś kuriera, który ochoczo podrzuci paczkę sąsiadowi, gdy nie zastanie odbiorcy w domu. Jak dotąd mam na koncie jedynie klapki zamówione w Internecie przez pana z naprzeciwka. Pewien rodak z nieco dłuższym imigracyjnym stażem opowiadał mi jednak, że raz zdarzyło mu się wędrować od drzwi do drzwi w poszukiwaniu swojej paczki.




Niemiecki znak drogowy symbolizujący drogę dla pieszych (i jej pochodne, jak strefa ruchu pieszych itp.) jest jedynym, na którym schematycznie przedstawiony człowiek jest najwyraźniej płci żeńskiej. Przekonać się o tym można, zaglądając choćby na https://pl.wiktionary.org/wiki/Indeks:Niemiecki_-_Znaki_drogowe




Nie dalej jak tydzień temu pojawiły się w mieście plakaty, na których Kolonia gratuluje miastu Ulm (słynącemu z najwyższej na świecie, sięgającej nieco ponad 161m wieży kościelnej) czterech metrów, o które Ulmer Münster przerasta kolońską katedrę. Jest to element obchodów z okazji 125-lecia ukończenia tej rekordowej budowy.




Ostatnie kuriozum opatrzone będzie znakiem zapytania: Czy kreacje widoczne w witrynach nieczynnego sklepu o dumnej nazwie "Elegante Mode" kiedykolwiek mogły zasługiwać na miano eleganckich?