niedziela, 26 lipca 2015

Z widokiem na dom

– Gdzie dokładnie mieści się twoja firma? – zapytałem.
– Niedaleko domu.
– Jak to możliwe? Przecież mówiłaś, że to gdzieś w centrum, a mieszkacie na przedmieściach. – odparłem zdumiony.

Po chwili namysłu dotarło do mnie, że przecież w Niemczech z powodzeniem można nie tylko pracować, ale nawet mieszkać niedaleko domu. Ba, nawet naprzeciwko domu albo z widokiem na dom. Czy raczej Dom, zważywszy, że w języku niemieckim rzeczowniki zapisywane są od wielkiej litery.

Kölner Dom czyli kolońska katedra od setek lat dostojnie pręży się na zachodnim brzegu Renu, roszcząc sobie prawo do dyktowania urbanistycznego porządku całemu miastu. Jej charakterystyczne bliźniacze wieże trwale zdominowały horyzont sprawiając, że niemal wszystko co kolońskie przedstawia się dziś graficznie za pomocą dwóch strzelistych, symetrycznie ułożonych trójkątów.

Tysiące okrągłych zdań na temat tej niezwykle imponującej średniowiecznej świątyni wypełniają zarówno podręczniki akademickie jak i przewodniki turystyczne, zatem na nic zda się powielanie zawartych w nich treści. Jeszcze wyrwie mi się stwierdzenie, że dopiero tu zrozumiałem sens sformułowania "gotyk na dotyk", a po cóż niepotrzebnie narażać się Toruniowi?

Nie dziwi mnie, że 150 lat temu właśnie u stóp tutejszej katedry wybudowano centralny dworzec kolejowy. Ot, wysiadamy z pociągu, a ona już tam jest, niemal wdziera się na peron. Jestem w stanie wyobrazić sobie pasażera, który zamawia kawę na wynos, siada na schodach obok bocznego wejścia do świątyni i czeka na kolejny pociąg, obserwując przewijające się przed nim tłumy. Obawiam się tylko, że łatwo może przeoczyć swój odjazd, bowiem o każdej porze dnia rozgrywa się tam swoisty spektakl. Na pierwszy plan wysuwają się oczywiście turyści, zalewając okolicę morzem aparatów fotograficznych. Nawet oni nie są jednak w stanie zagłuszyć wszelkiej maści manifestantów, którzy właśnie tam zwykle rozpoczynają swoje zgromadzenia. Tuż za nimi plasują się imprezowicze i spontaniczni grajkowie walczący o skrawek ziemi z rowerzystami i deskorolkowcami. Do tego dodać należy restauratorów, handlarzy, hotelarzy i innych przedsiębiorców, a wreszcie zwykłych przechodniów, do których skądinąd etykietka "zwykli" nie całkiem przystaje, bowiem nie jest to kraj szaroburo odzianych nudziarzy.

Wewnątrz katedry tłum jest nieco bardziej jednolity – silniej zdominowany przez przyjezdnych i odrobinę cichszy niż na zewnątrz. Co do zasady jest jednak niezmienny – rozbiegany, wszędobylski i chaotyczny. To gdzie ci trzej królowie? Aaaa, tam... Pstryk...



wtorek, 21 lipca 2015

Sweet like chocolate

Niewielki półwysep na Renie, położony w samym centrum Kolonii, przeznaczono niemal w całości na potrzeby muzeum, którego popularność przerosła najśmielsze oczekiwania jego twórców. Do stojącego tam postmodernistycznego budynku każdego dnia ustawiają się długie kolejki zwiedzających. Trudno im się dziwić, bowiem mieści się tam najbardziej apetyczny punkt na kulturalnej mapie miasta - Schokoladenmuseum.

Oprócz licznych eksponatów ilustrujących zarówno historię uprawy kakaowca, jak i kulturalny, a nawet religijny aspekt spożycia czekolady, znaleźć tam można niewielką fabrykę, gdzie na naszych oczach produkowane są łakocie, które dosłownie chwilę później zaserwowane zostaną zwiedzającym. 

Proces wytwarzania czekoladowej masy, a następnie formowania jej w niezliczone kształty, budzi nie tylko niekłamane zdumienie, ale również - a raczej przede wszystkim - wilczy aptetyt. Co ciekawe, pracownicy tej nieco bajkowej fabryki, są raczej szczupli. Czyżby cechowała ich tak niezwykła siła woli? A może czekolada - wbrew obiegowej opinii - wcale nie jest tucząca?










piątek, 17 lipca 2015

Sin titulo

Letni spacer po wielkim południowoeuropejskim mieście w porze sjesty na ogół przypomina drogę przez mękę. Nie sposób rzecz jasna nakłonić słońce, by choć na chwilę spuściło z tonu. Odrobina przezorności wystarczyłaby jednak, by przewidzieć, że statystyczny środkowoeuropejski żołądek zacznie domagać się obiadu dokładnie wtedy, gdy przeważająca część miejscowych lokali będzie nieczynna. Uczę się tej trudnej sztuki już od tak dawna, lecz wciaż uporczywie powtarzam ten sam scenariusz: Jest wczesne popołudnie, a ja snuję się tam i z powrotem, desperacko rozglądając na wszystkie strony w poszukiwaniu strawy. W rezultacie moje wymagania tracą na sile z każdą chwilą, by ostatecznie zadowolić się najmniejszym bodaj substytutem obiadu.

Czasem zdaje mi się, że podczas tego nerwowego eksplorowania okolicy zwiedzam niemal tyle samo miejskich zakątków, co przez całą resztę dnia. Jakkolwiek irytująca jest taka forma turystyki, przekonuję się, że Hiszpania nawet w czasie sjesty ma w sobie dość wdzięku, by zrekompensować wspomniane niedogodności. Misternie zdobione fasady nieczynnych knajpek, a nawet księgarń (których w Madrycie jest znacznie więcej niż na przykład lodziarni) to prawdziwe dzieła sztuki. Ciekawe, czy Hiszpanie znają słowo "majstersztyk".