Trwa leniwe sobotnie popołudnie. Po kolejnym chłodnym i niemiłosiernie deszczowym tygodniu wreszcie spoza chmur przebijają się upragnione promienie słońca. Siedzę w jednej z osiedlowych knajpek specjalizującej się w argentyńskich stekach, choć – jak na niemiecki lokal przystało – w menu znaleźć można również całą masę dań kuchni włoskiej. Przy stoliku za mną toczy się ożywiona dyskusja na temat wydarzeń nocy sylwestrowej. W Kolonii są one na językach już od dobrych kilku dni, jednak dzisiaj nie jestem tu po to, by rozprawiać o polityce. Niecierpliwym wzrokiem wypatruję bowiem twarzy włoskiego kelnera imieniem Lorenzo.
poniedziałek, 11 stycznia 2016
Signore... mon ordinateur... ist kaputt!
Trwa leniwe sobotnie popołudnie. Po kolejnym chłodnym i niemiłosiernie deszczowym tygodniu wreszcie spoza chmur przebijają się upragnione promienie słońca. Siedzę w jednej z osiedlowych knajpek specjalizującej się w argentyńskich stekach, choć – jak na niemiecki lokal przystało – w menu znaleźć można również całą masę dań kuchni włoskiej. Przy stoliku za mną toczy się ożywiona dyskusja na temat wydarzeń nocy sylwestrowej. W Kolonii są one na językach już od dobrych kilku dni, jednak dzisiaj nie jestem tu po to, by rozprawiać o polityce. Niecierpliwym wzrokiem wypatruję bowiem twarzy włoskiego kelnera imieniem Lorenzo.
wtorek, 5 stycznia 2016
Ici Chagall
Aż mnie korci, żeby podzielić się z Tobą zachwytem nad niepowtarzalnym smakiem sera raclette serwowanego na gorącym talerzu w towarzystwie małej lampki – dajmy na to – szwajcarskiego rieslinga, ale nie chcę Ci niepotrzebnie narobić apetytu. Na dodatek istnieje ryzyko, że utonę pośród ochów i achów, a tego czytać się nie da. Napomknę więc co najwyżej, że owszem jest on godny uwagi, ale poza tym ani przez moment nie poruszę już dziś tematu jedzenia, zgoda? Nie będzie to zresztą takie trudne, bowiem Zurych ma do zaoferowania znacznie więcej niż tylko rozkosze podniebienia, nawet w tak dżdżysty dzień jak ten.
piątek, 1 stycznia 2016
W mieście nad jeziorem o tej samej nazwie
Pociąg EuroCity do Zurychu przypomina raczej polską osobówkę sprzed lat. Fotele są wprawdzie trochę wygodniejsze, ale smród unoszący się z toalety jest dokładnie taki sam. Mam wrażenie, że swym zasięgiem objął już cały wagon. Pośród dziecięcych wrzasków ledwo daje się usłyszeć odtwarzany z głośników komunikat spikera informujący o zakąskach serwowanych na pokładzie. Chwilowo jednak straciłem apetyt.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
