sobota, 30 maja 2015

Dieta kopenhaska

Filiżanka kawy kosztuje tu grubo ponad 20zł. Za plik pocztówek zapłacimy 40zł, a za kanapkę w kiosku na rogu nawet 80zł. Skromny obiad dla dwojga w niewyszukanej restauracji to już wydatek co najmniej 300zł.

Przeliczanie w głowie kopenhaskich cen na rodzimą walutę to niemalże sport ekstremalny. Przyjeżdżając tutaj, trzeba naprawdę dobrze zaplanować budżet, bo charakterystyczne duńskie monety z dziurką pośrodku nie są w stanie zagrzać długo miejsca w portfelu wobec wszechobecnej drożyzny.

Przez te kilka dni zdołałem na nowo odkryć termin "dieta kopenhaska". Dziś oznacza on dla mnie żywienie się przede wszystkim kanapkami i lekkimi zakąskami, a konkretniej – ograniczeniem się do tych pozycji w menu, na które w danej chwili mnie stać.

Poznany tu Cypryjczyk podsumował swoją wyprawę do Kopenhagi trzema określeniami: fajne miasto, mili ludzie, gówniane jedzenie. Chyba też zaznał diety kopenhaskiej.


środa, 27 maja 2015

Cisza jak ta

Kopenhagę można by z powodzeniem nazywać Gdańskiem 2.0. Charakterystyczna atmosfera portowego miasta, architektura niesamowicie zbliżona do tej tak dobrze znanej ze stolicy Pomorza i nawet ten sam powiew wiatru znad Bałtyku sprawiają, że tego typu skojarzenia nasuwają się same. Tyle tylko, że tutaj wszystko jakby większe, bardziej zadbane i silniej przykuwające wzrok.

Nie od razu daje się spostrzec, że Kopenhaga zalicza się do wąskiego dziś grona europejskich metropolii, które nie krzyczą, nie warczą i nie dudnią. Powody tej przyjemnej, nastrojowej wręcz ciszy są co najmniej dwa.

Powód 1: Rowerowy szał

Oparte o ścianę, rzucone na schody, piętrzące się na zmyślnych wielopoziomowych konstrukcjach, a przede wszystkim w ciągłym ruchu jako najdogodniejszy środek transportu – rowery są tu po prostu wszędzie. Warkot samochodów zepchnięty został gdzieś daleko poza granice starego miasta. Aż się chce włóczyć bez końca. Uważać tylko trzeba, by przez roztargnienie nie złamać koronnej zasady – na ścieżki dla rowerzystów żaden pieszy nie ma wstępu. Jak trafnie wykrzyczał to jeden z miejscowych, strofując niesfornych turystów: It's dangerous – tu zamyślił się chwilę – like swimming in South Africa!

Powód 2: Milkliwość z natury

Chyba nie jest prawdą, że od pierwszego wejrzenia zniechęcili się do mnie kelner, współpasażerowie w pociągu, kasjerka i recepcjoniści w hotelu. Ci ludzie po prostu nie strzępią języka na marne. A skoro nie gadają, to również nie narzekają. A skoro nie narzekają, to chyba im tu dobrze. Mnie w każdym razie na pewno.

Jedno jest pewne, napotkanym przeze mnie Duńczykom (przynajmniej tym bardziej gadatliwym) nie brakowało autoironii. Już na starcie usłyszałem, że Kopenhaga cieszy się słoneczną pogodą tylko przez kilka tygodni w roku, ale obecnie nie przypada żaden z nich. Jeśli zaś wybieram się zobaczyć słynną syrenkę, to zapewniają mnie, że nie warto. Jest ona bowiem umiejscowiona na tyle daleko od pozostałych atrakcji turystycznych, że dotarcie tam wiąże się z pewnym wysiłkiem, który niechybnie zaowocuje rozczarowaniem. Na koniec stwierdzili, że i tak pewnie tam pójdę, zrobię zdjęcie, a gdy wrócę, będę opowiadał znajomym, żeby tam nie szli. 

Prorocza wizja sprawdziła się jedynie w części, bowiem do rozczarowania syrenką ostatecznie nie doszło. Może to taka strategia miejscowych – nakreślić w głowie ponury obraz tylko po to, by zastana rzeczywistość mogła jawić się w bardziej optymistycznych barwach? O rozczarowaniu może co najwyżej mówić sama zainteresowana. Jak odnotowuje wikipedia, pomnik Małej Syrenki został już pozbawiony kolejno głowy, ręki, a raz nawet całego ciała na skutek działania dynamitu. Co bardziej łaskawi ograniczyli się do oblania posągu czerwoną farbą, a innym razem – nałożenia nań krowiego łba.

Być może to jest kraj milczków, ale na pewno z wyobraźnią.










Na koniec kilka słów wyjaśnienia. Określając Kopenhagę mianem Gdańska 2.0, daleki jestem od postrzegania Gdańska jako Kopenhagi 0.5. Co to, to nie.

poniedziałek, 25 maja 2015

"Buon appetito!" po niemiecku.

Dwa miesiące zajęło mi zlokalizowanie godnej uwagi knajpki serwującej lokalne specjały. Wbrew pozorom znalezienie w dużym niemieckim mieście lokalu mogącego pochwalić się w swym menu takimi pozycjami jak Schnitzel Wiener Art czy Kartoffelsalat to nie lada wyczyn. Bynajmniej nie dlatego, że ulice zdominowały wszelkiej maści kebaby, frytki i falafele. Tych, owszem, nie brakuje. Na pierwszy plan wysuwa się jednak Italienische Küche. Pizza, pasta i tiramisu powtarzane są jak mantra. Zdarza się wprawdzie, że włoskie trattorie prowadzą tu emigranci z krajów, które ze słoneczną Italią nawet nie graniczą, ale ostatecznie kucharzowi w paszport zaglądać nie przystoi.

Zdaję sobie sprawę, że po tej stronie Odry nie jada się wyłącznie golonki z kiszoną kapustą, ale w najśmielszych domniemaniach nie roiłem sobie, że nauczę się tutaj odróżniać Rigatoni od Tortiglioni (nie mylić z Tortelloni ani Tortellini).

Zapytałem niedawno kolegów w pracy o ich ulubione niemieckie przysmaki, zaznaczając wyraźnie, że kuchnia włoska się do tej kategorii nie zalicza. Jako wzorcowy obiad dość zgodnie wymienili amerykański stek ze szparagami zakrapiany kornem (lokalny trunek wysokoprocentowy).

Wczoraj z kolei mijałem restaurację serwującą pierogi, za którymi tak bardzo obiecywałem sobie tęsknić. Ech...
„Wszystko, wszystko wypite! zjedzone! – Cóż dalej?”