sobota, 4 lipca 2015

Podglądactwo

Z zaskoczenia, z biodra, z nieuwagi, znienacka, zza winkla, ze wścibstwa, z tłumu, z roztargnienia, z ciekawości, znikąd, z oddali, z zaaferowania, z ciemnego kąta, z perspektywy, a przede wszystkim z zafascynowania.


















środa, 1 lipca 2015

Pociąg, który ŁKA

Stanąłem przed problemem kupna biletu na pociąg Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej (ŁKA) relacji Sieradz – Łódź Kaliska dla 60-letniego emeryta. System internetowej sprzedaży na stronie przewoźnika pozostawia wiele do życzenia, o czym przekonałem się niejednokrotnie, ale doświadczenie uczy, że tego typu aplikacje na ogół nie spełniają oczekiwań klientów, więc na tle konkurencji serwis ŁKA wcale się nie wyróżnia.

Cena biletu normalnego to zaledwie 14,60zł, jednak przewoźnik ma w swej ofercie szeroką gamę ulg. Można by więc sądzić, że w interaktywnym formularzu kupna biletów należałoby kolejno wybierać opcje: bilet jednorazowy... liczba podróżnych: 1... taryfa: ulgowa... Idąc dalej tym tropem, można by wywnioskować, że z rozwijanego menu, w którym trzeba wskazać zniżkę, należałoby wybrać pozycję “emeryt/rencista/weteran”. Opcja ta pozwala zaoszczędzić 37% ceny biletu. Za przejazd zapłacimy wówczas 9,20zł.

Będąc jednak przesadnie zapobiegliwym klientem, zajrzałem do regulaminu, by upewnić się, jakie dokumenty są niezbędne do skorzystania ze wskazanej zniżki. W §2 pkt 8 znalazłem zapis mówiący, że przez dokumenty poświadczające uprawnienie do ulgowego przejazdu rozumiane są “odpowiednie dokumenty, o których mowa w Taryfie przewozowej (ŁKA - TP) - Dział II, Rozdział 4 - Przejazdy ulgowe”. Taryfa przewozowa (której nie udało mi się znaleźć na stronie przewoźnika, lecz na szczęście bez trudu wskazał ją Google) to już opasłe tomisko liczące 197 stron. Paragraf 27 wskazanego rozdziału w całości poświęcony jest przejazdom emerytów, rencistów, a nawet ich współmałżonków. Dowiedziałem się z niego, że osoby te “uprawnione są do dwóch przejazdów z ulgą 37% w ciągu roku kalendarzowego”. Aby skorzystać z tej ulgi, należy wylegitymować się zaświadczeniem będącym dokumentem ścisłej rejestracji wystawianym przez jeden z 14 wskazanych organów z terenowymi jednostkami Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów oraz regionalnymi komisjami emerytów i rencistów NSZZ “Solidarność” na czele.

Zaświadczenie, o którym mowa, jest 4-stronicową książeczką (wzór załączam poniżej). Znajdują się tam miejsca na pieczątki, gdzie konduktor może wprowadzić datę każdego z dwóch przejazdów ulgowych w ciągu roku kalendarzowego, do których upoważniona jest osoba uprawniona do ulgi. 



Na wypadek, gdyby terenowa jednostka Polskiego Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów z jakichś przyczyn odmówiła wydania stosownego zaświadczenia, zamieszczam krótką instrukcję, jak kupić bilet (w cenie 10,20zł), z którego seniorzy mogą skorzystać nieco łatwiej – legitymując się np. wyłącznie dowodem osobistym. W tym celu wybieramy w stosownym menu bilet jednorazowy normalny(!), przy którym znajdziemy symbol gwiazdki, a tuż za nią adnotację czerwoną czcionką “niektóre oferty specjalne dostępne są w taryfie normalnej”. Dalej już z górki, bo ŁKA zakłada, że kupujący bilety normalne to w pierwszym rzędzie seniorzy, dlatego na starcie zaoferuje nam pozycję opatrzoną kolejnym czerwonym napisem “OFERTA SPECJALNA WAŻNA WYŁĄCZNIE DLA SENIORÓW 60+”.

Na koniec informacja dla tych, którzy ewentualnie zapragnęliby jednak kupić “najzupełniej normalny” bilet normalny. Dla nich przewidziano link “pozostałe opcje”, pod którym skrywają się warianty inne niż bilet dla seniorów 60+, w tym faktyczny bilet normalny wyszczególniony na samym końcu rozwijanej listy. Ufff...



czwartek, 25 czerwca 2015

Butelki zwrotne

Kilka lat temu, wracając z czeskiej Ostrawy, w drodze na dworzec wstąpiłem do supermarketu, gdzie z radością odkryłem, że zalegające w portfelu korony mogę – co do jednej – wydać na sześciopak gambrinusa. Mina zrzedła mi dopiero przy kasie, gdy na wyświetlaczu zobaczyłem kwotę nieznacznie przekraczającą moje oczekiwania (a zarazem budżet). Na nic zdały się usilne próby wytłumaczenia kasjerce, że z całą pewnością zaszło jakieś nieporozumienie, ponieważ cena na etykiecie jest zupełnie inna. W odpowiedzi usłyszałem tylko zdanie wystrzelone niczym z karabinu, które w moich uszach brzmiało jak: "Jeszcze flaszki musite doliczit!"

Podobną sytuację przeżyłem nie tak dawno na lotnisku w Dortmundzie, gdzie do niemoralnie wysokiej ceny za półlitrową butelkę wody mineralnej pani w kasie dodała jeszcze nieodłączne 25 centów kaucji za opakowanie. Tym razem na szczęście obyło się bez wycofywania transakcji, lecz i tak niczego mnie to nie nauczyło. Nadal bowiem nie mogę się przyzwyczaić do faktu, że cena napoju podana na etykiecie często dotyczy wyłącznie zawartości opakowania.

Przyglądając się zachowaniom Niemców w kwestii zwracania butelek, można dojść do wniosku, że jako Polacy jesteśmy niesamowicie rozrzutni, praktykując podejście typu "zgnieść i wyrzucić", a w najlepszym razie – zbierając nakrętki na jakiś szczytny cel. Tymczasem tutaj niejednokrotnie natknąłem się na klientów tłoczących się w osiedlowych marketach wokół automatów do zwrotu butelek. Największe oblężenie przeżywają one w soboty. Ustawiają się wtedy przed nimi kolejki osób w przeróżnym wieku, z których niemal każda trzyma w rękach torbę wypełnioną po brzegi plastikowymi opakowaniami po napojach.

Ostatnio byłem jednak świadkiem jeszcze bardziej niespotykanego dla mnie zdarzenia. Późnym wieczorem, pośrodku Neumarktu (popularny plac w centrum Kolonii) niecałkiem trzeźwa kobieta podeszła do młodego mężczyzny, prosząc o drobne, a ten dopił resztę wody i oddał jej pustą butelkę.

"Pfand" se pani tę flaszę! – dopowiedziałem w myślach.