piątek, 14 sierpnia 2015

Heute bin ich veggie


Coraz częściej usłyszeć można alarmujące głosy dietetyków informujące o tym, że spożycie mięsa powinno zajmować odległe miejsce na liście priorytetów w naszym codziennym jadłospisie (por. Zasady prawidłowego żywienia wg Instytutu Żywności i Żywienia). Niemcy zdają się jednak kompletnie nie brać sobie tego do serca.

Powszechne jest tu przekonanie, że letnie sobotnie popołudnie to uświęcony wieloletnią tradycją czas wspólnego grillowania i nawet kaprysy pogody nie są w stanie tego zmienić. W zasadzie piątkowe i niedzielne popołudnia postrzegane są dokładnie tak samo. Kilkakrotnie przywoływany już na tym blogu handlowiec, z którym dzielę biurową przestrzeń, będący zarazem moim nieoficjalnym przewodnikiem po niemieckim świecie, ze zgrozą w oczach wyliczał niedawno kolejne weekendy, podczas których ktoś lub coś przeszkodziło mu w zorganizowaniu upragnionego grilla. 

Jeśli pewnego dnia zostaniemy zaproszeni na wspólne plenerowe pichcenie na grillu, warto przygotować się zawczasu i odpowiedzieć sobie na pytanie: Co najczęściej ląduje na rozgrzanym niemieckim ruszcie? Z całą pewnością nie są to tylko kiełbasy. Jak podaje portal "About Food", równie popularne są drobiowe sznycle czy marynowane schaby. Moim osobistym faworytem jest jednak ćevapčići (wym. czewapcziczi) – pikantny mięsny przysmak zapożyczony z kuchni bałkańskiej.

Niemieckie zamiłowanie do mięsa nie mija jednak wraz z dogaszeniem ostatniego kawałka węgla tlącego się na dnie grilla. W każdej niemal piekarni dostać można kanapki z samym tylko kawałkiem smażonego kurczaka albo centrymetrowym plastrem mortadeli. O bratwurstach i currywurstach serwowanych w ulicznych budkach i miniaturowych lokalikach nie muszę nawet wspominać. Niemcy posuwają się nawet o krok dalej, dodając kawałki mięsa do wielu sałatek warzywnych. Natrafiłem całkiem niedawno na kąśliwą acz celną uwagę, że osoby pragnące przejść w tym kraju na dietę wegetariańską, muszą jak najszybciej wykształcić w sobie umiejętność sprawnego wydłubywania mięsa spomiędzy liści sałaty.

Mój żołądek – po uporaniu się z tak obfitującymi w mięso daniami – zazwyczaj domaga się solidnego warzywnego detoksu. Odnoszę jednak wrażenie, że taki obyczaj wywołuje niemałe zdziwienie w kraju, gdzie sałatkę często serwuje się przed głównym daniem, jakby chciano szybko mieć za sobą przykry obowiązek dostarczania sobie witamin, by potem żadne niepotrzebne zielsko nie panoszyło się na talerzu z prawdziwym jedzeniem. 

Kilka tygodni temu, podczas firmowego grilla, koleżanka (która niejednokrotnie widywała mnie już zajadającego się stekami w ramach poprzednich firmowych kolacji) wyraziła zaniepokojenie, że jako wegetarianin będę miał problem ze znalezieniem sobie czegoś do przegryzienia. Wytłumaczyłem jej, że nie jestem wegetarianinem, a jedynie lubię jeść warzywa. Na dźwięk tych słów autentycznie odetchnęła z uglą.




Źródła:

czwartek, 6 sierpnia 2015

Sprechen Sie Kölsch?

Teoretycznie język niemiecki jest jeden. Określa się go dość górnolotnie mianem Hochdeutsch i powszechnie uważa za wspólny dla całego kraju. W praktyce, za swój uważają go przede wszystkim mieszkańcy Hannoveru. Na pozostałych obszarach natomiast panoszą się przeróżne lokalne dialekty. Ich wpływy potrafią być tak silne, że moi (urodzeni na zachodzie Niemiec) koledzy z pracy odpowiedzialni za kontakty z klientami mają często problemy ze zrozumieniem Bawarczyków, a na dźwięk dialektu saksońskiego dostają gęsiej skórki.

Nietrudno zgadnąć, że Północna Nadrenia, którą obecnie zamieszkuję, również może pochwalić się licznymi regionalizmami w warstwie językowej. Co więcej, wtrącanie niektórych słów, a czasem nawet całych wyrażeń w dialekcie kolońskim (zwanym Kölsch, wym. "kylsz") jest tutaj na porządku dziennym. 

Jak się dowiedziałem, Kölsch stopniowo odchodzi jednak do lamusa. W szkołach od lat kładziony jest nacisk, by dzieci posługiwały się raczej standardowym niemieckim. Coraz częściej też utożsamia się dialekt koloński z językiem nizin społecznych. Wyjątkiem od tej reguły jest niewielki zestaw popularnych porzekadeł, których wtrącanie co pewien czas wyniesione zostało do rangi lokalnego patriotyzmu. Wielki w tym udział publikacji Konrada Beikirchera z 2001 roku, pt. "Et kütt wie et kütt – Das Rheinische Grundgesetz“. Autor zestawił w niej jedenaście powiedzonek nieznanego dziś autorstwa w formie tzw. Nadreńskiej Ustawy Zasadniczej (po kolońsku Et rheinisch Jrundjesetz). Poniżej zamieszczam treść jej postanowień wraz z objaśnieniami autora dotyczącymi kontekstu ich użycia.

Artikel 1: Et es wie et es. (Jest jak jest.)
Fakty pozostają faktami, nie ma potrzeby niczego zmieniać.

Artikel 2: Et kütt wie et kütt. (Co będzie, to będzie.)
Nie mamy wpływu na to, co jest nieuniknione.

Artikel 3: Et hätt noch emmer joot jejange. (Tego co dobre wystarczy jeszcze na długo.)
Skoro wczorajszy dzień upłynął po naszej myśli, będzie tak i dziś.
Również w znaczeniu: Dzisiejszy pech nie będzie trwał długo.

Artikel 4: Wat fott es, es fott. (Co minęło, minęło.)
Nie ma sensu rozpamiętywać przeszłych wydarzeń.

Artikel 5: Et bliev nix wie et wor. (Nic nie jest takim, jakim było.)
Należy być otwartym na nadchodzące zmiany.

Artikel 6: Kenne mer nit, bruche mer nit, fott domet. (Nie chcemy w to brnąć, nie musimy w to brnąć.)
Wystrzegajmy się tego, przed czym czujemy wewnętrzny sprzeciw.

Artikel 7: Wat wells de maache? (Co chcesz robić?)
Znajdź swoje przeznaczenie.

Artikel 8: Maach et joot, ävver nit zo off. (Rób to dobrze, ale niezbyt często.)
Jakość jest ważniejsza niż ilość.

Artikel 9: Wat soll dä Kwatsch/Käu? (Co za wierutna bzdura?)
Zakres stosowalności tego pytania nie zna granic.

Artikel 10: Drinks de ejne met? (Napijesz się jeszcze jednego?)
Sposób okazania gościnności.

Artikel 11: Do laachs de disch kapott. (Umrzesz ze śmiechu.)
Poczucia humoru też należy używać z umiarem.


Na koniec mała dygresja: Termin Kölsch ma również inne popularne znaczenie. Używa się go dla wspólnego określenia gatunku piwa warzonego w Kolonii wedle ściśle określonych procedur. W roku 1997 został on nawet uhonorowany przez Unię Europejską tzw. "chronionym oznaczeniem graficznym" wzorowanym na francuskim systemie apelacji.

piątek, 31 lipca 2015

Niemiec na urlopie


Według badań Eurostatu większość turystów spośród wszystkich obywateli Unii Europejskiej legitymuje się niemieckim paszportem. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można więc przyjąć, że wypoczywających na urlopie Niemców spotkać można we wszystkich atrakcyjnych turystycznie zakątkach świata i nic nie wskazuje na to, by sytuacja ta miała się drastycznie zmienić. Nie jest też tajemnicą, że obrośli już oni w całą masę stereotypów na swój temat, które najprawdopodobniej są... niezwykle trafne.

W odwecie za niezbyt pochlebną opinię na temat brytyjskich turystów – opublikowaną swego czasu na łamach "Bild" – angielski "The Telegraph" zrewanżował się zestawem najczęściej przewijających się zarzutów kierowanych na Wyspach pod adresem niemieckich urlopowiczów. Jak czytamy w artykule, bardzo wielu Brytyjczyków irytuje niemiecki zwyczaj zawłaszczania leżaków poprzez rozkładanie na nich ręczników plażowych. Przywoływany jest nawet przykład rejsu, podczas którego na wszelki wypadek pouczano jego uczestników, że udostępnione pasażerom leżaki nie podlegają rezerwacji, chcąc położyć wreszcie kres tego typu samolubnym zachowaniom. Mieszkańców Wielkiej Brytanii razi też skłonność Niemców do opalania się nago. Według opublikowanych sondaży do nudyzmu na plaży przyznaje się aż 28 procent niemieckich turystów. Pojawiają się co prawda głosy, że ci ułożeni i nieco nudni przybysze są z reguły wręcz wzorcowymi gośćmi hotelowymi, jednak – jak zauważa jeden z hotelarzy – w ich precyzyjnie opracowanych planach urlopowych zdaje się pozostawać niewiele miejsca na faktyczny wypoczynek.

Bardzo zbliżony zestaw opinii na temat niemieckich turystów znaleźć można na portalu "TravelZOO". Z sondaży przeprowadzonych wśród obywateli wybranych europejskich krajów wynika, że Francuzi postrzegają gości z Niemiec jako głośnych, poważnych i zdyscyplinowanych, a na dodatek nadużywających alkoholu. Kojarzą im się też z... pończochami. W odbiorze Hiszpanów niemieccy turyści są poważni i zorganizowani, a do tego nieskłonni do ustępstw, wymagający i ostrożni. Anglicy, oprócz wspomnianych już ekspansywnie rozkładanych ręczników, wymieniają takie określenia jak: nieuprzejmi i wyniośli. Z kolei Niemcy sami siebie postrzegają między innymi jako piwoszy noszących białe skarpetki do sandałów. Co do tego ostatniego, obawiam się, że mogli zarazić się tą niebezpieczną przypadłością od naszych rodaków.

Na koniec wypada wspomnieć, gdzie niemieckich urlopowiczów spotkać można najłatwiej. Z odpowiedzią na to pytanie raczej nie będzie większych problemów. Jak zauważa "Deutsche Welle", na czele rankingu najbardziej popularnych wakacyjnych kierunków od wielu lat plasuje się Majorka, nie bez powodu określana czasem złośliwie siedemnastym landem Republiki Federalnej Niemiec.

Źródła: